Guðfinna Árnadóttir

Í leikskóla er gaman, þið ættuð bara að vita.

Tue, 16 Aug 2011 16:32:19 GMT

Ég hafði greinilega ekki hugmynd um hvað ég var að hella mér í. Ég velti oft fyrir mér hvað hélt mér þarna, í dag hef ég komist að því og það er ótrúlegt! . Ég var búin að ráða mig í vinnu, í vinnu sem ég ætlaði aldrei að vinna við á ævinni, ég var orðinn starfsmaður á leikskóla.

Þegar var sagt við mig í byrjun að ég væri ráðin í samkvæmt samning í ár, helltist yfir mig áhyggjualda, ég hlyti að geta hætt ef þetta væri ekki fyrir mig.

Fyrsti dagurinn í leikskólanum rann upp, ég var mætt í miðja aðlögun, 8 litlir nýjir krakkar með bleyju og snuð grétu í byrjun sárt eftir foreldrum sínum. Hin börnin voru undrandi á nýja starfsmanninum og ég, já ég, úff ég vissi ekki hvað neinn hét eða hvað ég í rauninni ætti að gera. Mér leið eins og á tifandi sprengjusvæði nema það að sprengjuna var ekki hægt að aftengja og enginn gat forðað sér neitt. Hér átti ég að vera til 16:00 hvern einasta dag. Börnin voru orkumikil og þegar þau voru öll svona saman virtust þau fá aukna orku sem kom fram í hávaða, hlaupum, handæði, og stöku sinnum öskrum sem engin leið var að stöðva. Hvernig stendur á því að konurnar sem eru menntaðar geta sagt eitt orð og börnin hætta þessum hávaða, hvað geri ég vitlaust? Hvernig stendur á því að þegar kennararnir biðja þau um að hlýða þá gera þau það. Af afhverju hlýða þau mér ekki eins og þeim. Fyrsta árið var rannsóknarferli fyrir mér. Ég kom oft hálf snöktandi heim búin andlega eftir daginn. Ég hafði alltaf verið fyrirmynda starfsmaður og unnið hratt og vel. Þarna komu þeir hæfileikar ekkert að notkum, ég þurfti að vinna í höfðinu á mér, með skynseminni, þolinmæðinni,heilbrigðinni, ástúðinni og vinsemdinni og helst allt á sama tíma.

Ég var búin að ákveða að það væri best fyrir mig og öll börn í heiminum að ég mundi hætta þessu starfi, en þegar ég komst að því að þannig liði stundum menntuðu kennurunum líka fór ég að hugsa betur um þetta starf, leikskólakennarann og hvað hann gerir.

Leikum, lærum og þroskumst saman.

Deildarstjórinn minn er einn af þessum góðu yfirmönnum, nei ég meina með þeim betri sem gerast, og það sem gerir góðan yfirmann af góðum yfirmann er að ýta undir kostina sem hann sér í hverjum starfsmanni. Mér er hrósað óspart fyrir það góða sem ég geri og eflt mig þannig. Hún deildi líka með mér ýmsu úr náminu sínu. Ef ég ætti einhvern tímann að læra, mundi ég þurfa að fylgjast vel með. Hingað til þegar allir krakkarnir sýndu mér ekki virðingu, hlustuðu ekki, kallaði ég yfir allan hópinn, kallaði og reyndu að yfirgnýfa hávaðann. Ekki virkaði það, heldur virtist það espa krakkana oft upp. Þá sá ég að það sem hún gerði var andstæðan, hún hvíslaði og notaði lægri rödd en börnin voru að nota, jafnvel hvíslaði eitthvað lag, og börnin þögðu nánast samstundis. Hvað var það ? Þetta var ótrúlegt hvað hún ekki vissi um börn. Samverustundir voru mér erfiðar í byrjun, börnin sýndu mér litinn skilning um að þetta gæri verið erfitt fyrir mig, enda svo sem ekkert skrítið við það. Oftar en ekki náði ég ekki að lesa heila bók, þolinmæðin hjá þeim var engin og engin hjá mér, eða ég ekki nógu góður sögumaður. Ég velti öllu fyrir mér hvernig ég gæti gert betur og verið hinu starfsfólkinu samboðin. Þetta var að verða erfiðasta starf í heimi, ég kom heim þreytt og þráði þögn og kyrrð, ekki tilbúin í að halda vinnunni áfram heima með börnunum mínum. Hvernig er þetta hægt, og ekki fékk ég mikið útborgað, var það þess virði ? Ég var nýbúin í viðtali við yfirmann minn þar sem ég segi að ástæðan fyrir því að ég tók þetta starf var ekki launin, enda ekki há, heldur til að læra eitthvað af þessu.

Og það sem ég lærði var stórmerkilegt og erfitt að útskýra í svona færslu . Hvers vegna kennararnir halda áfram að koma í leikskólann dag eftir dag tók mig um heilt ár að skilja, á stað þar sem hávaðamörk eru oft yfir leyfilegum hávaðamörkum, þar sem ekkert hádegishlé er, þar sem er reynt á þolinmæðina á hæðsta stigi, og blessuðu bleyjuskiptin, fyrir ekki hærri laun. En eins og ég segji fyrsta árið fór í rannsóknarleiðangur, ég fylgdist með, lærði mikið um sjálfan mig og hvað þolinmæði er nauðsynleg. Ég finn að eftir tæp 2 ár sem leikskólaleiðbeinandi að starf leikskólakennarans er erfitt. En í dag get ég svo sannarlega sagt að ég viti afhverju þessi stofnun hefur á annað borð starfsfólk ennþá þann dag í dag, það eru ekki launin, það er ekki út af álaginu eða erfiðinu sem fylgir, það er einfalt.

Að fá litlar barnahendur vafðar um hálsinn á þér þegar eitthvað bjátar á, að heyra fyndin gullkorn, fá falleg orð til mín frá jafn einlægum og fallegum einstaklingum og börn eru , er ómetanlegt. Að geta eignað sér hluta af framförum og þroska barna er tilfinning sem ég hélt að gæti ekki verið mér jafn mikils virði og það er. Að fá að kenna og efla börn er....já að fá, að fá að umgangast þau og eignast virðingu þeirra. Það er nefnilega ekkert sjálfgefið að börnum líki við þig og þú þarft að gefa þig fram við það. Það var svo síðan sem ég fattaði afhverju ég kem í vinnuna á hverjum degi og hugsa ekki hvort launin nægi fyri reikningunum þennan mánuðinn. Það eru atriði sem þessi:

Ég mætti í vinnu með hinn versta höfuðverk , þolinmæðin því kannski minni þann daginn og þegar kom að því að svæfa börnin dæsti ég, rétti úr mér úff, það var gott að leggjast niður. Sneri mér að ungri stelpu við hliðina á mér, strauk hárið á henni á meðan hún lá í faðmi mínum, hún var þreytt, hún var alveg að sofna. Mikið er hún krúttleg svona syfjuð hugsaði ég og henni leið svo vel en þá opnaði hún augun og leit á mig, tók snuðið út úr sér eins og ekkert væri sjálfsagðara og kyssti mig á munninn. Hún lét síðan snuðið aftur upp í sig og steinsofnaði á sama augnabliki. Yndislegt, höfuðverkurinn hvarf eftir hvíldina.

En eins ískaldur og raunveruleikinn er, þá lifir maður víst ekki á þessum fallegum minningum sem eiga sér stað innan veggjum skólans. Til að leikskólakennar geti haldið áfram að kenna þurfa þeir sjálfir að geta lifað lífi utan veggja þeirra. Og eins og allar stéttir eru eftir hrun að biðja um hærri laun, þá hefur kennarastéttin að vera að berjast lengi fyrir rétti sínum og viðurkenningu á starfi í of langan tíma..

Núna eftir nokkra mánuði mun dvöl mín í leikskólanum ljúka og ég er alveg tóm. Ég hef lært margt í þessum skóla. Börn reyna á allar mögulegar þolinmæðisþræði sem þú hefur og þau geta brætt allt sem hægt er að bræða, og þau geta gert mann ráðalausan og sýnt hæfileika sem gerir mann spenntan að vinna með. Þau geta líka gert mig hissa og þreytta, ringlaða,ráðalausa, máttvana,glaða, stolta , og .........og allt þetta getur gerst á 5 mínútum í starfinu. Þú upplifir allar tilfinningar á hverjum degi í leikskólanum. Það er það sem er erfitt , erfitt og þú getur bókað það að enginn dagur er eins.

Hvað vil ég gera annað en að hugsa um þessi fallegu börn? Þetta er hugsun sem var ekki til fyrir 2 árum síðar þegar ég hóf störf sem leiðbeinandi, ó nei, svo langt frá því. En í dag tek ég hattinn ofan fyrir kennurum en er í senn stútfull af öfund yfir skemmtilega starfinu sem fer fram í leikskólum sem ég tek ekki lengur þátt í.

Lengi lifi gott leikskólastarf og lengi lifi heilbrigð og góð æska. Lengi lifi leikskólakennarar.

Ættarmót, júní 2011 - flutt.

Tue, 12 Jul 2011 21:59:33 GMT

Heil og sæl. Guðfinna heiti ég, og kem úr Brúnahlíð. Mikið finnst mér gaman að vera með ykkur í dag, og ofboðslega er gaman að vita að ættarmót séu ekki alveg útdauð.

Hún Stína frænka mín plataða mig til að koma hér upp í dag. ‚ Hún bað mig um að skrifa eitthvað eða lesa hér sem ég hafði samið, ég held ég hafi tekið mér alveg góða 5 daga í að hugsa um hvort ég ætti að þora hingað upp. Ég sagði henni að ástæðan fyrir því að ég skrifa svona mikið og hef gaman af því er að mér finnst ég arfalélegur ræðumaður. Og einstaklega illa að máli komin þegar ég sit ekki fyrir framan tölvuna og skrifa.

EN raunin varð sú að ég ákvað að láta slag standa og vera hugrökk og ætla lesa smá sem ég samdi hérna um daginn.
Það var þannig að ég var að velta fyrir mér hvernig þessi ættarmót eiginlega virka alltaf hjá okkur. Börn hafa alveg einstaklega gaman af þessum mótum. Ég get sjálf staðfest það, því ég sem barn hafði mjög gaman af því að hitta aðra krakka , vera úti í náttúrunni, vera í leikjum með mömmu og pabba og sjá alla ættingja mína vera í leikjum og vilja skemmta sér með börnunum sínum. Það er ekki langt síðan Stella dóttir mín sagði við mig:Mamma , mig langar svo mikið að fara með þér á ball og dansa og hafa gaman og svona. Þá hafði hún fyrir ekki svo löngu farið í pössun því að mamma hennar og pabbi ætluðu á ball. En núna fæ ég að fara á ball með dóttur minni hér í kvöld. Og hlakka mikið til, þessi mót eru ekki síður tími barnanna og fjölskyldunnar saman eins og hitta ættingja sem hafa ekki sést lengi. Þetta er minning sem aldrei deyr, það er það sem ættarmótin eru. Ég var einmitt að ræða ættarmót við Lóu frænku mína, læknaritara á Akureyri, þar sem ég sit og bíð með partýljóninu henni dóttur minni þá spyr ég Lóu út í ættarmótið í sumar. Ég segji síðan við hana eftir nokkra stund. Heldurðu að þessi ættarmót fari að deyja út? Hún leit á mig og sagði heldurðu það, ja hvað heldurðu að þú mundir gera og þín kynslóð. Munduð þið halda ættarmót? Ég svaraði ofboðslega snöggt. NEI, ég mundi ekki standa fyrir því. Ég held að þetta deyji út. Og var mjög ákveðin í þessu svari mínu,og fannst ekkert sjálfsagðara. En síðan aðeins nokkrum vikum síðar finn ég að ég var orðin spennt fyrir mótinu. Ættarmótinu, vá hvað er langt síðan ég hef hitt hina og þessa, þetta verður einstaklega gaman. Og síðan sem var sett upp, hún hjálpaði sko aldeilis til. Ég veit ekki hversu oft ég fór inn á hana og las upp úr dagbókum langaafa míns, ég veit heldur ekki hve mörg símtöl pabbi minn fékk með spurningarflóði. Bíddu bíddu, þessi hver var gifur þessari ? En hver var mamma hans ? Því fór langaafi að heiman til prestsins, labbaði hann til Akureyrar, var hann bara einn dag ? Ertu ekki að grínast með hvað hann afi þinn var sniðugur í sambandi við tófurnar. Hvernig vissi hann að heyra í Lóu væri merki um að tófa væri nálægt ? Í eitt skipti þegar ég hringdi þá sagði ég: UH hæ pabbi ég sé hérna, ég er að lesa upp úr dagbókunum. Hvaða dagbókum segir hann? HVAÐA dagbókum sagði ég undrandi, nú á netinu, þarna ættarmótssíðunni. Allaveganna, vissir þú að afi þinn og hinn afi þinn fermdust saman. Ég sé það þarna. Þá segir hann, Jú ég var búin að sjá það. þetta er merkilegt, alveg merkilegt sagði ég,
Ég held e´g ætli að leyfa mér að breyta svarinu mínu Lóa, ég held að komandi kynslóð muni halda áfram að halda ættarmót, það þarf bara góðan stjórnanda og áhugasamt fólk og ég efast ekki um að því verði haldið áfram.

Það gerðist eitthvað þegar ég las þessar dagbækur afa. Ég sá sjálfa mig svolítið í sumum hugsunum hans. Mig hefur oft dreymt um að lifa í meiri sjálfþurftabúskap, þar sem fólk vinnur meira heima, en fyrir vikið ávaxtar úr vinnunni sinni. Því var þetta heillandi heimur fyrir mér sem ég las um. Það sem þau gerðu, allt var nýtt til matar og fatnaðar. Sjálfshjálpin var meiri en gengur og gerist í dag. Ég var einu sinni að lesa og var komin að því að þeim kafla að langaafi var búin að hella sér í tófuveiðarnar,mikil skrif um eitthvað sem fólk hefur nú ekkert brennandi áhuga á, en hvernig gerði hann þetta svona spennandi ? Það er samt merkilegt að ekki fyrir mörgum árum var ég búin að finna mér gildru og ætlaði að fara setja upp heima, það varð ekki úr því, en ég fann einhverja þörf hjá mér fyrir að veiða tófur. Veit ekki afhverju, en þetta var eitthvað spennandi. Mér fannst þess vegna gaman að heyra hvað hann gerði þetta spennandi. Einu sinni var ég að lesa og ég sé að langaafi segir:

Í Aðaldælahreppi eru fjörutíu þekkt greni, þar af um þrjátíu í Þeistareykjalandi, hin í heimalöndum. Fyrir vinning á dýrum átti að greiða mér átta krónur fyrir fyrsta dýr en tólf krónur fyrir síðari dýr og fyrir hvolpa fjórar krónur, en auk þessa mátti ég eiga hvolpana og gera við þá sem ég vildi.... ég las þetta fyrir mannin minn , og segji þá á sömu stundu, bíddu afhverju ól hann ekki upp hvolpana, það er hreinn hagnaður i því ?? Las svo áfram:
Einnig átti ég að fá þóknun fyrir hestabrúkun. Þetta varð til þess að ég fór að ala upp tófuhvolpa. Konurnar í vinnunni segja oft við mig að ég sé alltaf að sjá sparnaðarleiðir allstaðar. Það er rétt, ég er alltaf að hugsa um sparnað, ég held að langaafi hafi alltaf verið að huga að leiðum til að spara.
Ég held að þessi góðu ráð hafi skilað sér til barnanna þeirra. Allaveganna er pabbi minn og mamma á því að við systkinin eigum aldrei að taka óþarfa lán, alltaf að reyna að safna fyrir hlutnum. Þetta fengum við að heyra oftar en einu sinni og oftar en tvisvar, ég fékk ágætt peningarvit, miða við marga jafnaldra, þótt ég spreðaði mikið sem unglingur, þá fann ég að ég var mikið skárri en aðrir. Í dag er fólk að spurja mig um ráð við sparnað, það er svolítið skondið. Langaafi Kristján segist hafa fengið ráð frá föður sínum sem hann hafi metið mikils þegar hann ætlar að huga að íbúðarhúsi. Þetta skrifar hann í dagbókina sína.

Annað ráðlagði hann okkur, að við skyldum ekki leggja í byggingu nema eiga fyrir henni og ráðleggingar hans höfðu reynst vel og hafa reynst mér vel til þessa. Með þetta í huga fórum við að undirbúa byggingu næsta ár, það er árið 1918. 1919 var ágætt verslunarár, heimsstyrjöldin stóð yfir og allar útflutningsvörur á hækkandi verði. Eftir innlegg okkar um haustið áttum við innistæðu yfir átta þúsund og engar skuldir neins staðar.
Hann fór til Húsavíkur og fékk smiði til að áætla verkið Þeir áætluðu að tvíbýlishús eins og við hugsuðum okkur mundi ekki kosta yfir átta þúsund krónur frágengið, þetta leist okkur vel á. Þar sem við áttum ríflega það í reiðufé var ákveðið að fara og undirbúa

Þetta er hugsun sem hefur því miður svolítið gleymst eins og gengur og gerist í þjóðfélaginu. En reyndar kostar ekkert hús frágengið átta þúsund krónur í dag, En það er annað mál... en langaafi eignast síðan son Þorberg afa minn sem hefur líklega alið eitthvað af langaafa siðum í börnin sín. Það er það skemmtilega við ættir og skyldfólk, góðu siðirnir og ráðin þau fylgja okkur, þau sameina okkur.

Afi !

En ég get eiginlega ekki alveg farið fyrr en ég hef sagt nokkur orð um hann afa minn, við fylgdum honum til grafar fyrir 3 árum við fallega atfhöfn hérna í Grenjarstaðakirkju. Hann var góður maður, þá sá hver einasti maður sem kynntist honum. Það sem ég sakna mest frá honum er að enginn kalli mig heillin sín lengur. Það var svo mikil væntumþykja í orðunum þegar hann sagði heillin. Hann gaf mér eitt ráð út í framtíðina. Það var , ekki byrja að reykja. Á unglingsárunum þegar ég byrjaði að fikta við sígarettur þá sönglaði þetta annaðslagið við eyrað á mér. Sem betur fer.

Ég man að þegar ég vildi lokka afa við sjónvarpið með mér. Og líka þegar ég vildi fá hann til að gera eitthvað annað en að hlusta á rúv inn í herbergi. Fór ég inn í stofu og setti íslenskar spólur í. Sigla himin fley, nonna og manna, karlakórinn hekla. Hann hafði ekki gaman af því að horfa á eitthvað erlent, en yfirleitt þegar ég var ´buin að hækka svolítið , svo að hann heyrði að efnið væri á íslensku ,kom afi röltandi til mín, afi minn, heillin mín. En afi sagði mér líka oft sögur þegar ég var lítil, ég skreið stundum í herbergið hans, það var stundum eins og að ganga í gamla daga, þarna lá hann oft og hlustaði á rúv, alltaf rúv. Og ég skreið stundum til hans og sagði, afi, viltu segja mér sögu. Ég er ekki viss, en ég held að hann hafi aldrei sagt nei við mig. Ég held hann hafi ekki kunnað margar sögur en nokkrar samt. En yfirleitt bað ég um sögu sem hann bjó til. Viltu segja mér söguna þegar þú hittir litlu músina. Hún var mjög skemmtileg, ég hef stundum sagt dóttur minni hana, hún er um mús sem er alein út í frostinu og snjónum og þá sér hún afa bíl sem er að koma úr vinnunni og afi hjálpar henni að finna músið sitt og koma henni heim til mömmu sinnar og pabba. Hann þarf að banka á nokkrum músaholur áður og enginn kannast við hana, hún er orðin hrædd en ég ímindaða mér að hún var nú afskaplega heppin að afi var akkúrat að keyra heim úr vinnunni þegar litla músastelpan var týnd í snjónum. Afar eru algjörir demantar, og sögur eru svo miklu skemmtilegri en kvikmyndir, ímyndunaraflið fer alveg í hringi og á hvolf. Það vissi afi, og honum fannst ekkert rosalega gaman að horfa á sjónvarp.

En ég hélt áfram að hugsa um ættarmót.Ég held að það gerist eitthvað með aldrinum og að aukinn áhugi verður á ættfræði og forvitni um hver kynslóð þin er.
En fyrstu minningarnar af afa mínum eru einmitt frá ættarmóti. Ættarmótinu í Brúnahlíð. Ég verð að viðurkenna fyrir utan að vera arfaslakur ræðumaður, þá er ég líka með arfaslæmt minni. Og er því ekki alveg viss um hvort þetta séu minningar eða hvort að þetta séu myndbandsbrot sem ég horfði alltaf annaðslagið á í videotækinu í Brúnahlíð. Nú reyndar er videotæki og vasadiskó útdauð orð í íslensku máli. En það skilja þetta vonandi flestir hérna. Þetta er svona svipað og flakkari, já eða dvdtæki. Í höfuðið á mér koma myndskot, myndir af afa í trúðabúning með Gísla bróður sínum, hann er að henda karamellum á gólfið til krakkana, þeir voru brosandi og trúðabúningarnir voru rosalega flottir, ég hafði aldrei séð trúð áður, en ég vissi líka að þetta væri afi. Ég fékk enga karamellu. Hlaðan var máluð í myndum sem eru enn í dag þarna. Og það var matur og það var brosandi fólk, það var svið, það var gaman. Hilma var að syngja, sædís frænka á blokkflautu Ég held þetta hafi verið besta ættarmót sem ég hef farið á, ég man samt afskaplega lítið. Þarna sjáið þið , ég litla hnátan ekki nema 3 ára (árið 1988) Og þessi skemmtun gerði sig heimakoma sem kær minning hjá mér. En þessi spóla með uppáteknu ættarmóti á var vinsæl í tækinu hjá mér og ég vona að þið hafið gaman af því að skyggjast svolítið aftur til ársins 1988 og við skulum reyna að setja í gang smá myndbandsbrot sem ég tók saman...

http://www.youtube.com/watch?v=N_IzOvBKVYg

Þetta myndband er með leiðinlegu merki, og til að það fari þarf ég að gera myndbandið aftur, hef hugsað mér að gera það seinna:)

Einföld endursögn á oft torskyldum fréttatímum.

Thu, 06 Jan 2011 20:39:18 GMT

Það var allt í einu svo auðvelt að fylgjast með!

Á síðari táningsárunum kviknaði skyndilega einhver áhugi sem áður hafði aldrei borið á.
Það var fréttatíminn. fréttir, fjölmiðlar, tæknin sem allt í einu var orðin það hröð að ljósmyndir af eldgosinu hinum megin á jörðinni voru samstundis komnar í gegnum netheiminn til mín á Akureyri, stórkostlegt. Það var allt í einu orðið auðvelt að fylgjast með, fréttir voru að verða athygilsverðari, eða ætli það gerist ekki með aldrinum ? Engu síður fór ég að fylgjast með, allt í einu var mbl.is og visir.is stimplað óvenju oft í tölvuna, En einhvern veginn fóru augun á sumar fréttir en aðrar ekki, stórslys, morð, hættuástand og svona skyndifréttir gripu mig. En "hinar fréttirnar" las ég ekki og reyndi ekki við. Þessar hinar fréttir sem ég tala um var gengið, peningarmálin, fjármál, fyrirtæki, pólitík og þessi flóknu fréttamál og ágreiningsmál af alþingi og seðlabankanum og og og...bönkunum og samspil á milli þessara fyrirtækis og eiganda hins sem kom mínu fyrirtæki á hausinn. HA???

Hvernig byrjaði þetta allt saman?

Oftar en ekki þegar þessar hinar fréttir voru athygilsverðar og þá oftast um stjórnmál fékk pabbi símtal frá dótturinni sem var að flýta sér að verða fullorðin.
Pabbi, sástu fréttirnar í dag? hvað var Davíð Oddson að meina? Afhverju var þessi reiður á alþingi yfir þessu? Afhverju er þetta svona?, Hvað þíðir þessi frétt?, Hvernig byrjaði þetta allt saman?
Stundum fannst mér vanta ef ég hafði misst af byrjun langs fréttamáls að það væri rifjað upp fyrir fólki hvað væri að tala um, hvert upphafið hefði verið? Það var svo erfitt að komast inn í mörg mál nema maður mundi hella sér í það og kynna sér frá byrjun. En svo var það að orðalagið var stundum svo torskylt að ég hefði þurft orðabók yfir hvað sum orðin þíddu. Það er bara þannig að þegar unglingur kemur í framhalddskóla þar sem annaðhvert orð hjá unglingunum eru kúl og sökkar að þá getur þetta verið erfitt. Pabbi var samt þolinmóður og útskýrði ,ég veit samt ekki afhverju ég tala um í fortíð, pabbi fær ennþá símtöl og spurningar ég er ekki enn fullútskrifuð í háttmennsku máli. :)

Hvort nemendurnir á annað borð skildu eitthvað um hvað væri verið að tala um !?

Ég var stödd á kennaraþingi Noðurlands núna í vetur,þar komu saman kennarar í leikskólum, grunnskólum og háskólum á Akureyri. Ég kom engu nær út, þótt þetta hafi verið fín tilbreyting að brjóta upp á vinnuna. Eftir setu í heilan dag og var komið af lokaorðunum frá kennara á hverju skólastigi þar sem ég var búin að sannfæra mig í höfðinu aftur og aftur að ég væri ekki tilbúin í að setjast aftur á skólabekk og athyglin alveg horfin einhvert annað. Kom maður upp á svið sem heitir Háldán Örnólfsson. Ég hafði alltaf ímyndað mér hann formlegan og húmorlausan. Veit ekki afhverju í ósköpunum en á nokkrum sekúndum breytti hann þeirri hugsun, hann var bæði lúmskt fyndinn og skemmtilegur ræðumaður, það sást þótt hann stæði ekki lengi á sviðinu. Hann sagðist velta oft fyrir sér formlegum hætti kennari í máli sínu við nemendur og oft stæði hann sig að þeirri hugsun að velta því fyrir sér hvort nemendurnir á annað borð skildu eitthvað um hvað væri verið að tala um.
Þetta var að mínu mati góð áminning, alvarlegar og flóknar fréttir mætti oft endursegja á einfaldan hátt við börn og unglinga til að þeir séu betur inn í samfélaginu sínu og að skilnigur aukist. Það þíðir ekki að blóta því að unglingar taki upp ensk og önnur tökuorð inn í málið okkar og að tungumálið okkar sé að hverfa og breytast. Getur verið að börn bara hafa oft ekki hugmynd um hvað öll þessi orð þíða og fullorðna fólkið hafi lítið fyrir því að kenna þeim?

Ísland er frjálst, meðan sól gyllir haf

Sun, 07 Nov 2010 15:20:12 GMT

31.1.2010 | 11:51

Þjóðarstolt, hvað er þjóðarstolt, afhverju finnum við fyrir þessu, hvenær og hvað erum við svona stolt af.

Við erum sífellt að biðja um staðfestingu. Staðfestingu og viðurkenningu. Viðurkenningu á því að við séum hérna til og getum hjálpað öðrum, viðurkenningu á því að við séum til í þessum stóra heimi og getum skipt máli.

Ísland sé frjálst, meðan sól gyllir haf, er eitthvað til í þessari frægu ljóðlínu?
"Ísland er ekki lítið land, það er stórasta land í heimi." - sagði Dorrit nýja forestafrúin okkar. Ég brosi alltaf þegar þetta er spilað í fjölmiðlum og get svo sannarlega verið sammála henni. Þegar við fengum sjálfstæðið iðaði fjöldinn af montni, sjálftrausti og öryggi um að við værum loks viðurkennd sem sjálfstæð þjóð í þessum heimi. Þetta "stórasta land í heimi" var komið til að vera og ætlaði að, jaaa sigra heiminn?

Við sameinumst þegar vel gengur, en þegar illa gengur hugsar hver um sjálfan sig og eigingirnin blossar upp. Þetta er eitthvað sem er innprentað í marga. " fnuss, ég hugsa um mig sjálf"

Með árunum fer ég að bera meiri virðingu fyrir landinu okkar, sögunni okkar sem er varðveitt vandlega og er mikil. Menningunni okkar sem er sér á báti, gildin sem eru gamaldags og verður vonandi haldið í sem lengst, fólkið sem er duglegt og hraust, og síðast en ekki sýst fallega fallega umhverfið sem verður fallegra og fallegra með hverjum mánuðinum sem maður er á lífi. Það er ástæða fyrir því að Gunnar á Hliðarenda hlýddi ekki skipun um að yfirgefa Island í Njálu. "Fögur er hlíðin svo að mér hefir hún aldrei jafnfögur sýnst, bleikir akrar en slegin tún, og mun eg ríða heim aftur og fara hvergi." sagði kappinn og stóð við það.

En það sem mér finnst mest skemmtilegast við Ísland er hversu það kemur manni á óvart. Ég er ekki hrifin af kuldanum sem er hérna á landinu, en á vissan hátt finnst mér orðið gaman af breytileika veðursins. Fyrir hádegi er sól og eftir hádegi er stórhríð og um kvöldið eru norðurljós í logni og fallegu vetrarveðri. Ég las fréttirnar í dag og fattaði á hversu yndislega miklu ævintýra landi við búum á.

Lögreglan í Þingeyjarsýslum og Umhverfisstofnun hvetja fólk einkum í dreifbýli til þess að hafa allan vara á þegar það er á ferð útivið. Þessi dýr eru stórhættuleg. Þótt þau virðist klunnaleg geta þau hlaupið hraðar en nokkur manneskja, ekki síst ef þau eru hungruð.

Já það er verið að vara fólk við ísbirnum á landinu. Hversu dásamlega klikkað er það að búa á þessu landi.

Ég er að reyna líta björtum augum á fjárhaglega erfiðleika Íslands og segja að sumir hafa mjög gott af henni. Draumur minn um að sjálfsþurftabúskapur sé tekin upp að nýju á auknum stíl kemur upp í hugann Það er aldrei hægt nema að vissu leyti í dag reyndar.
Ég vildi óska að ég kynni hannyrðir og mundi sauma föt á mig og börnin, og gæti ræktað allt mitt grænmeti og búið til ost og átt kú og hænu og kynni á jurtir. Ég ætti kannski bara að gerast bóndi og taka mig á orðinu. Nei það er auðvelt að keyra bara bílinn í Nettó og KAUPA þetta. En ég væri alveg til í að þetta væri tekið upp í auknum stíl og já jafnvel að fólk gefi bara skít í hvað allt er orðið dýrt og segji "fnuss ég sé bara um mig sjálf" og rækti rabbabara í garðinum og fái sér annaðslagið ókeypis rabbabaragraut í matinn:)

Frá einni sem þykist vilja vera bjartsýnni um kreppuna og sér hvað Ísland er skemmtilegt land stundum:)

Kvenímyndin

Thu, 21 Oct 2010 21:16:25 GMT

Eitt lítið atriði kom fyrir um daginn þegar krakkahópur var að leira og ætlaði að skipta yfir í frjálsan leik. Allir áttu að ganga frá fyrst og gerðu það allir. Síðan þegar ég gaf grænt ljós á að mætti nú yfirgefa borðið, sátu 2 litlar dömur eftir og þegar ég leit við voru þær að hjálpast að, að taka leirdúkinn af borðinu, dustuðu af honum og reyndu að brjóta hann saman, og tóku síðan dúkkurnar sínar og héldu þeim fast að sér og rugguðu því dúkkurnar væru nefnilega skælandi. Ég horfði á þetta og gat ekki séð strákana fyrir mér detta í hug að framkvæma þetta, en afhverju ekki? Það var að myndast heljarinnar pæling og ég þurfi að taka upp lyklaborðið og skrifa.....

Ég heyri oftar en ekki, feministar eru svo ýktir, feministar eru ekkert annað en bitrar rauðsokkur sem hafa ekkert annað við tímann en að "tuða". Því miður hefur feministinn fengið slæma ýmind, líklega vegna æsings en ekki yfirvegaðari hegðun þegar málstaðurinn er kynntur. Líklega vegna þess að viðkomandi er of náin málinu sem hann berst fyrir. Tilfinningar eru látnar í ljós frekar en baráttan sjálf fyrir sanngjarnari og heilbrigðari kjörum á milli kynjanna. Hvað margir menn hafa hrisst hausinn fyrir framan ykkur og sagt. OH þessir feministar!! - Já, svarið mitt er oft eitthvað á þessa vegu: Já ég skil hvað þú sérð, en þú verður samt að muna hvað þeir eru að reyna að segja. Feministi var upprunalega stofnað til að berjast fyrir bættum kjör konunnar, tækifæri til menntunar , tækifæri til að kjósa, tækifæri til að fá laun greidd og síðar fleiri tækifæri til að fá jöfn laun og kjör eins og hitt kynið fyrir nákvæmlega sömu vinnu. Já þetta hafa allir milljón sinnum heyrt, og jafnréttisstefna er auðvitað málið, auðvitað eru það mannréttindi óháð kynfærum hvað manneskja fær í umbun fyrir vinnu sína. Ég er jafnréttissinni að sjálfsögðu, það eiga ALLIR að vera það, og ég óska þess að það séu það allir í dag. Er ég feminsti? nei ekkert endilega, ég vil berjast fyrir konum og körlum. Ég sé misrétti stundum tengt við karlkynið og stundum konuna.

En það sem fær mig til að velta fyrir mér þessari baráttu er umræða sem ég heyrði fyrir stuttu um að karlinn sé að kynnast nýjum heim núna þar sem hann þarf að koma á móts við konuna sína. Áður fyrr unnu þau bæði,, en konan sá að meirihluta um börnin eftir vinnu og heimilið. Konan bar meiri skyldu gagnvart vinnu sem tengdist heimilinu. Reyndar þegar ég skrifa þetta orð "bar" meiri skyldu þá er það ekki þar með sagt að það sé útdautt, jafnrættinu er ekki fullnægt, enn er prentað í börn sem fæðast í dag að það sé konan sem á að sinna þvottinum, matnum, hreinlætinu, uppeldinu, börnunum og skipulagi innan heimilisins, en þar á milli á konan auðvitað að vera útivinnandi.

En afhverju er þetta svona, er þetta eðli konunnar að sinna heimili og hafa hreint og hafa áhyggjur af börnunum sem hún fæðir í heiminn og vil sinna þeim frekar en faðirinn? Eðli eða ferli sem hún tengist því hún þarf að sinna því og telur það þannig verða sitt hlutverk í lífinu.

Dóttir mín lagar til í herberginu sínu og hún vill oft fá tusku og hjálpa mér að þrífa og þurrka af, hún sagði meira að segja um daginn þegar hún fékk, já takið eftir fékk að vaska upp, að núna kynni hún þetta og gæti gert þetta alltaf fyrir mig. Það fallegasta við þessa setningu að hún meinti þetta.

Ég heyrði mann segja að mamma hans hafði alltaf beðið hann um að fara út með bræðrum sínum þegar hún ætlaði að laga til svo þeir yrðu hreinlega ekki fyrir henni á meðan þá velti ég því fyrir mér hvað ef ég ætti son, hvernig mundi ég sem móðir hafa skyldur hans gagnvart heimilinu. Ef ég ætti 13 ára son og 13 ára dóttir, og ég mundi vilja biðja annað þeirra að skrúbba baðið og skrúbba salernið. Í hvort þeirra mundi ég hóa? Ég laðaðist að öðru kyninu. Óneitanlega, og já því miður!

Er karlkynið búið að segja við sjálfan sig að þetta er ekki þeirra hlutverk og það sé merki um veikleika að sjá um þrif og heimilisstörf. Hvaðan koma þessi skilaboð?
Ég sem mamman segji að ég mundi líklega kalla í stúlkuna. Án þess að eiga stúlku né pilt að unglingi þá er ég að ímynda mér hvað ég mundi gera. Koma þessi skilaboð frá móðurinni ?
Eða er móðurin að veikja íminda feministans ómeðvitað.

Mömmur

Sun, 17 Oct 2010 13:16:51 GMT

Uppeldi.
Þetta er yfirleitt fyrsta orðið sem ungabarn lærir að segja, þetta er manneskjan sem kemur einstaklingnum í heiminn með tilheyrandi fyrirhöfn. Hún er líka manneskjan sem sinnir fyrstu grunnþörfunum að mestu. En allt þetta segir lítið. Þegar barnið er orðinn fullburða einstaklingur þá man það ekkert eftir fyrstu erfiðu árunum, árunum sem geta verið að reyna á taugakerfi, líkama, og geðheilsu foreldra.
Mamma mín sinnti mér fyrstu árin ásamt föður mínum á sveitabæ norður í þineyjarsýslu ég man það ekki, en ég man að ég gat alltaf leytað til hennar í vandræðum, þótt það kæmi stundum óþolinmæðis andvarp........ en hún var þarna alltaf.
En núna er komið að mér að ala börnin mín upp og þau eru enn á fyrstu árunum í lífinu sem þarf að hugsa um þau.

HUGSA um, hugsa er gott orð sem tengist uppeldi, því uppeldi að mínu mati er hugsun, gjörsamlega allan sólarhringinn. Þú hugsar hvernig þeim líður í daggæslunni, þú hugsar hvort þeim sé nokkuð kalt, hvort þau sakni þín, hvort þau fái ekki knús og sanngjarna meðferð þegar þau eru ekki með mömmu sína til að gæta sín. Heima við hugsar þú um hvað þú þarft að þvo af fötunum þeirra, hversu mörg aukaföt þurfti fyrir næsta dag í skólanum og hvað er blautt og þarf að þurrka eftir daginn. Vantar henni knús núna, er hún svöng, nei hún er öruglega þyrst, er barninu kalt, já það er pest að ganga, best að klæða í aukapeysu. Jiii hvað hún hóstar mikið, best að fara á doctor.is og finna alskyns ráð og meðöl sem ég get gefið henni,það er eitt sem ég get ekki gert, að gera ekki neitt!

Að vera til taks þegar á reynir....
Þegar maður minn fór í starfsmannaferð núna fyrir stuttu og ég var ein heima með dæturnar, þá ákvað ég að taka hljóðið af símanum mínum. Ég vildi sofna snemma og ekki verða vakin og þá fór mamman að hugsa:
Í framtíðinni þegar börnin mín verða stærri og sjálfstæðari get ég ekki sett símann án hjóðs því ég vil að þau gætu leytað til mín í vandræðum. Mömmur gera ekki annað en að hugsa um velferð barna sinna og þau gera allt til að leyta af sanngjarni málamiðlun fyrir alla á heimilinu.
Einstæðar mæður eiga alla mína aðdáun frá toppi til táar. Og þegar ég var ein á heimilinu í 5 vikur í haust þá grét ég kvíðatárum vegna allar vinnurnar sem ég mundi nú sjá um ein, fer úr húsi hálf átta og kem heim tæplega hálf fimm og þá taka hússtörf við og börnin sem eru nú orðin svo þreytt og pirruð að kvöldmat nei nei, það kemur ekki til greina að elda.."Hérna fáðu þér súrmjólk og cheerios". En ég var sterkari en ég hélt og þetta var minna mál en ég nokkurn tíma hélt. En ég vissi að þetta yrðu ekki bara 5 vikur, heimlisfaðirinn stefndi á nám, 100 % erfitt nám og ekki kom til greina nema að halda vinnunni líka. Hann bætti við sig rúmum 50% af vinnu á hverjum mánuði og ég bætti við mig nánast öllum verkum heimilins og mál barnanna yrðu nú að mestu að minni ábyrgð.
Nú er haustið liðið og veturinn byrjaður og ég finn að einstæðar mæður , sérstaklega þær sem eru með fleiri en 1 eða 2 börn, þær eiga alla mína aðdáun, hvernig farið þið að þessu? Það kemur auðvitað ekkert annað til greina, og lífið gengur sama hver staðan þín er.
En þegar ég kíkji í spegilinn núna eftir allan daginn í vinnunni á leikskólanum og eftir að heim kemur og rugga og hugga þarf þreyttur stelpunum eftir erfiðan daginn, , þá stundum lít ég í spegilinn. Ég er farin að sjá bauga, hrukkur hljóta að fara að myndast, ég er þreytt í augunum og það sem ég sé er.....
Þreytta mamman

Þreytta mamman með streitu sem hugsar of mikið. En ekkert þó of,þetta er allt sem þarf að hugsa um til að vera góð mamma..... hugsa....
góða mamman er alltaf til taks, í nótt eftir erfiða síðustu daga með yngri dóttur mína þá skreið sú eldri skælandi upp í rúmið mitt og sagðist "vera að gubba á sig". Hún skældi og var greinilega með háan hita og hóstaði ljótasta hósta sem ég hef heyrt. Maðurinn minn gat ekki sofið fyrir hóstanum í henni og hann hafði sofið mjög lítið síðustu nætur vegna vinnu og skóla. Þarna sat mamman og hugsaði, hvað get ég gert til að öllum líði sem best. Karlinn var þreyttur og þarf svefn, dóttirin er lasin og þarf mömmu sína, ég ég sjálf klofin af þreyttu. Þarna fór mamman líka að hugsa , á sama tíma og hún hélt um stóru stelpuna sína sem leið svo illa, að mömmur gera ótrúlegustu hluti þrátt fyrir þreytu og sínar eigin þarfir.

Hún mamma mín.
já mamma svaraði alltaf í símann, og kom ef voru vandræði. Ég gleymi því aldrei á unglingsárunum að við fengum bíl í láni hjá einu foreldrinu og gerðum okkur ferð í "bæinn" á rúntinn á Akureyri. Þegar við höfðum lent í árekstri og bíllinn skráður óökuhæfur um miðja nótt á Akureyri, allir í sjokki og grátandi yfir vandræðunum sem við hefðum komið okkur í, var ég ekki lengi að grípa upp símann, hvar kom fyrst upp í hausinn = Hún mamma mín.
Í 100 km fjarlægð þurfti ekki að biðja hana um eitt ne neitt, hún lagði um leið af stað, sótti allar vinkonurnar sem lent höfðu í árekstrinum og skutlaði þeim í þeirra sveitir og keyrði svo heim, við sögðum lítið þessa löngu leið heim, það þurfti ekki, mamma var kannski reið, ég veit það ekki, en hún virtist ekki vera það, hún virtist vera fegin að það var allt í lagi og að ég skildi hringja í sig og hún gæti komið með mig heim þar sem hún vissi ég væri örugg. Ég allaveganna ímindaði mér að hún væri að hugsa það, en Það var allt í lagi með mig, mamma kom....
Sagði ég takk? Ég man það ekki, þurfti það, eða vissi hún hversu mikils virði það væri að geta reytt á hana.

Mömmur eru alveg hreint ótrúlega ótrúlega sterkar og duglegar konur. Og ég kemst að því eftir hvern dag og mánuð og ár sem líða að þessar flottu konur eiga svo miklu meira en lof skilið, því á erfiðum stundum þá virðast þær alltaf ná í þessa auka orku til að nýta í vandræðum og bjarga öllum málum á ungarlegan og töfrandi hátt. Til dæmis getur koss á bágt læknað mikinn sársauka, þetta eru töfrar sem bara mömmur geta notað í neyð, stórkostlegt...
En þegar ég leit í spegilinn, svo þreytt svo lúin, svo dreymandi um nokkra klukkustunda frí til að geta eytt í sjálfan mig til að líta á stundum ekki jafn lúin út, þá kemur maðurinn minn tekur utan um mig og segir....

" Eigum við ekki að eignast annað barn" ?

16. September 2008

Tue, 16 Sep 2008 18:18:33 GMT

Nýtt www.123.is/betraengull
Haustið hefur verið notað í að komast í rútínu og reglulegra líf. Aðallega líka að reyna koma Stellu í réttan gír eftir ansi mikið ferðalag og flakk í sumar. Leikskólinn hjá Stellu komin í gang og henni gengur mjög vel eftir langt sumarfrí og eignast góða vini, nýja og gamla. Vinnan hjá mér gengur ágætlega, er líka að verða komið í tútínu allt þar. Ég starfa núna í leikskólanum Tröllaborgir á Akureyri, réð mig í ár og síðan reikna ég með að fara koma mér í skólann aftur. Mér finnst ég verða að drífa mig í háskóla og klára eitthvað gáfurlegt fyrir framtíðina, sjálfa mig og dótturina. Jæja þetta er stefnan í dag, framtíðin kemur í ljós. Það er eitthvað sem ég er að æfa sjálfa mig í, að reyna að lifa fyrir nútíðina og pæla ekki of mikið í framtíðinni.
En já talandi um haustið, við erum búin að rétta og komin með kindurnar heim í Brúnahlíð.

Arnar stóð sig eins og atvinnumaður í réttunum, tók helst alltaf 2 eða jafnvel 3 í einu og lærði merkið og númerið eins og skot: ) Spurði síðan í djóki hvort við ættum ekki bara að taka við búinu, já eða var það ekki djók annars Arnar. ; )?

Einar Gestur og systir hans Fífí komu líka í réttirnar ásamt fullt af ættingjum sem
var rosalega gaman að hitta.

Jæja síðan hef ég úbúið nýja síðu sem ég mun auglýsa næst,
þar mun verða lykilorð.
Ég hætti síðan með barnaland líklega líka þegar áskriftin er búin þar,
ég nenni ekki að kaupa þá síðu lengur, líður eins og ég sé að gera þetta
fyrir sjálfa mig stundum : )
með Kveðju Guðfinna Árnadóttir

einu sinni...

Thu, 28 Aug 2008 20:46:07 GMT

Fyrir langa löngu hætti Guðfinni að drekka gos.
Ég segji Hætta, þótt það sé ekki rétt. Ég er ekkert hætt því, EN það er næstum sama sem merki á milli miða við hversu gríðarlega mikið ég hef minnkað það. Ég drekk um hálfan líter - líter af gosi á dag. Já ég veit, ég vitna nú í orð Joey í friends. " Ég er Guðfinna, ég er ógeð" Ef það var goslaust var oft brunað eða gert sér ferð til að kaupa appelsín eða kók í dós eða 2 lítra kók sem var síðan oft farið um kaffileytið daginn eftir. Fyrir svona sirka 5 vikum ef ekki meira, ég man ekki nákvæmlega hvenær þá allt í einu fattaði ég að ég hafði ekki drukkið gos í 2 daga. Og langaði ekkert í gos, þannig ég ákvað að kaupa mér ekki gos. Drakk frekar djús með matnum en gat ekki hugsað mér að drekka vatn með matnum þá, bara mundi eyðileggja máltíðina einhvern veginn.
Já mér líður eins og ég hafi hætt að reykja eða eitthvað stórræði því um líku. Í dag drekk ég vatn stundum með máltíðunum mínum og sára sára sjaldan sem ég fæ mér kók. Fékk mér kók fyrir 2 vikum með poppi og þegar ég fékk mér sopa langaði mig frekar í VATN.

Langaði bara að monta mig og hrósa sjálfri mér fyrir vel unnið afrek. Vona að gosdrykkjan verði aldrei neitt miða við hvernig hún var hjá mér.

Góða goslausa helgi!

Guðfinna Árnadóttir

Með þér er....

Fri, 15 Aug 2008 11:42:41 GMT

Ég er að hlusta á tónleikaplötuna hennar Heru.Þessi söngkona kemur manni einhvern veginn í allt annan heim. Enda fékk nýja platan hennar nýja nokkuð fína dóma sem ég hef séð. Til dæmis er eitt lag sem ég heyrði í fyrsta sinn um daginn og er á tónleikaplötunni hennar sem ég skal lofa ykkur að verður nokkuð vinsælt á útvarpstöðunum í vetur. Það heitir the day before, það er hægt að sjá það .HÉR Öll lögin sem hún semur eru mjög frumleg og textinn segir sögur, sögur sem fólk getur tengt sig við. Það einmitt eru góðir textahöfundar að mínu mati. Þegar maður getur sagt ...vá það er eins og þetta hafi verið samið um mig!.
Ég er á einhverju stigi búin að vera núna að íslenskt er best, íslensk tónlist og sungið á íslensku.

En já ég er loksins að fara í stöðugri vinnu, hef ekki unnið eina fulla vinnu nema einhver sumur fyrir 4 árum sirka og núna er loksins komið að því að Guðfinna litla þarf að hætta að leika sér. Ég réð mig fyrir hálfum mánuði sirka á leikskóla. Ég er ekki barnamanneskja, þótt ég elski barnið mitt og langi að eignast fleiri börn þá þrátt fyrir það er ég ekki mikil barnamanneskja. Ég tala ekki gúggúlugú barnamál við börn, ég held ég reyni að tala við þau eins venjulegt mál og mögulegt er. Ég ætlaði aldrei að vinna á leikskóla, það var bara ekki ég....það hélt ég. Þessi leikskóli reyndar leggst ágætlega í mig, við förum í jóga og slökun á hverjum degi. og svo eru dekurdagar og þá er möguleiki að ég fái að leyfa þeim að prufa að nudda hvort annað og kynni þau smá fyrir nuddi. Það er bara hugmynd sem á eftir að þróa.

Með þér er haustið göngutúr, með ævintýri undir stein

Hjörtu okkar, lífsins þrá...

Mon, 11 Aug 2008 22:47:02 GMT

Skelfing og ótti tóku öll völd, syngur Arnar við hliðina á mér,
Um þreytta veiðimenn, lag eftir Bubba, þægilegt að hafa hann og gítarinn hérna
á meðan ég blogga.Það er rökkur úti, sería í gangi og kósí stemning. Stella stjarnan mín er í sumarfríi, amma hennar og afi hennar buðu henni með til Spánar. Ég kvaddi hana í gærmorgun, það runnu eitt til tvö tár niður vangann þegar hún gekk út. Ég sakna hennar!
Dalvík var fyrir valinu síðustu helgi, Bærinn rosalega flott skreyttur.

Arnar gerði met með að borða FÆRRI fiskiborgara en árin áður, og fékk sér bara 3 fiskiborgara...... dúllan!!

En jæja fleiri fréttir, veit ekki hvor er mikilvægari, fréttin að ég fékk mér Mözdu 6, geggjaðan bíl eða ég fann geggjaða skó í dag og keypti.

Jæja hvort eru skórnir eða bíllinn flottari?;)

Kveðja Guðfinna

Þau voru bensínlaus

Fri, 01 Aug 2008 17:32:44 GMT

Stella talar oft í þykjustu eða leikfanga símann sinn.
Og um daginn sá ég hversu mikill snillingur hún er.
Stella: Já hæ, já okei, nei ég nenni því ekki....já okei bæ!
Ég: Hver var í símanum Stella?
Stella: Það var Ágústa og Biggi.
Ég: Nú já, hvað vildu þau?
Stella: Þau voru bensínlaus.

HAHAHAHA...!!!!!

Pizza Pizza

Mon, 28 Jul 2008 10:26:31 GMT

Ég fékk afmælisgjöf frá bræðrum mínum sem ég ætlaði að skipta i gær í pizzuofn i Húsasmiðjunni, búðin var lokuð. Og ég ekki sátt þar sem ég var búin að ákveða að gera bestu pizzu í heimi í gærkvöldi. Arnar átti þá pönnu til að búa til pönnupizzu þannig að ég ákvað að prufa hana, gerði örþunnan botn og notaði nýja kökukeflið mitt. HAHA það er reyndar svolítið fyndin saga bakvið það, alltaf þegar eg baka eða geri pizzu þá hef ég ekki nennt að kaupa mér kökukefli og notað ýmislegt annað nothæft í baksturinn:)Stella gerði auðvitað sínar eigin smápizzur, þar sem hún er ekki alveg eins mikið fyrir jalepeno og chili eins og við. Afraksturinn var já nánast besta pizza sem ég hef smakkað, botninn stökkur og nánast fullkominn,

Um helgina fórum við í útilegu í Skagafjörð.Hér fóru sumir í bað;)

Fengum fellihýsið hjá Stínu sem bjargaði okkur algjörlega þessa helgi, ef ég fer aftur
í útilegu kaupir maður sér svona held ég.Annars er það verslunarmannahelgin næsta helgi, og engin þjóðhátíð, því miður! Heldur eru það Vatnskotsleikarnir sem ég ætla fara á, hef ekki farið á þá síðustu skipti sem þeir voru haldnir. En þar hittast systkini mömmu og keppt er í hinum ýmsu þrautum og síðan fer ein fjölskyldan heim með bikarinn. Síðustu ár hefur það verið við, að sjálfsgögðu:) Spurning núna hvort ég eyðileggi bara fyrir !;)?!
En helgin eftir það væri ég alveg til í að halda eitt sumardjamm og halda upp á afmælið mitt í leiðinni og gera eitthvað skemmtilegt, sömu helgin og fiskudagurinn er.
úff sumarið er að verða búið.....

Gáta

Mon, 21 Jul 2008 12:18:46 GMT

Óli og Jói eru fæddir sama dag, sama ár og af sömu foreldrum en eru ekki tvíburar, hvernig stendur á því?

fingur...grænir?

Fri, 18 Jul 2008 16:28:01 GMT

Ég ákvað eftir að Brynjar bróðir fékk paprikur á sitt tré að gera tilraun. Ég setti steina í 3 potta.
Fyrsti potturinn sem er til vinstri eru steinar úr parpriku, rauðri og grænni minnir mig.
Miðju pottuinn eru jalepone steinar sem ég ákvað að prufa fyrst ég var að þessu. Og í hægri pottinum er eitthvað blandað, bæði pariku og jalepeno og minnir mig jafnvel einn epla steinn, bastarðatré semsagt einhvert;)

Ég skrapp í ásbyrgi eftir góða 12 tíma vakt úr selinu til að hitta Arnar og vini hans.
Var reyndar hálf sofandi allan tímann. En alltaf gott að kíkja í Ásbyrgi, þessa helgina er ég hinsvegar að fara austur í Aðaldal og jafnvel á morgun í smá ferðalag,það kemur í ljós;)

Ég hjarta þig. Ást og engill...
Ást... fangin...
Já það er gott að elska segir Bubbi!

Góða helgi.
Guðfinna

...saga

Wed, 16 Jul 2008 21:06:19 GMT

Hvernig gekk? Heyrðu þetta gekk bara eins og í sögu.
Ég las sögu fyrir dótturina fyrir svefninn um daginn.
Sagan segir af blárri könnu sem er stödd upp á hárri hillu...henni leiðist
Hún spyr fyrst gamlan mann hvort hann vilji hjálpa sér niður,því annars hoppar hún niður. Maðurinn segir nei, og þannig gengur sama sagan áfram. Næst eldri kona, drengur, stúlka og síðast kemur að ketti sem átti leið hjá. Bláa kannan spyr hvort hann vilji hjálpa sér niður, því ella hoppar hún niður. Kötturinn sagðist geta aðstoðað, fór upp á hillunna og ýtti könnunni niður, og hún féll niður á gólfið.Hún brotnaði í þúsund mola. Og þar með endar sagan af litlu bláuu könnunni, síðasta blaðsíðan sýnir eitt brotið á könnunni með augu sem renna tár úr.
Hvernig gekk? Heyrðu þetta gekk bara eins og í sögu.
Hvernig sögu?